Code Blue เป็นละครที่เกี่ยวกับคุณหมอเฟลโล4คนที่มาทำงานในหน่วยDoctor Heliของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ซึ่งการทำงานในหน่วยดังกล่าวทำให้พวกเขาพัฒนาความสามารถและมุมมองในการประกอบวิชาชีพในฐานะศัลยแพทย์ได้

ออกอากาศทางช่องฟูจิ ทีวี ซีซั่นก่อน(summer 2008)ด้วยเรตติ้งสูงที่สุดในซีซั่นนั้น

เพราะความแรงของละครเรื่องนี้ ทางฟูจิทีวีก็เลยประกาศสร้างตอนพิเศษ มีกำหนดออกอากาศในวันที่10มกราคม ปีหน้าเวลา3ทุ่้ม โดยเป็นเรื่องราวต่อจากซีซั่นก่อนที่จบไป

 โฆษณา ตอนพิเศษ 15วินาทีค่ะ 

Personal Comment :

จริงๆแล้วเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ตั้งใจว่าจะดูก็ได้ไม่ดูก็ได้ แต่ในที่สุดก็หยิบมานั่งดูค่ะ 

ดูจบไปตอนแรกก็โทร.ไปบอกคุณเพื่อนว่าแอบน่าเบื่อเล็กน้อย ฉากผ่าตัดอะไรก็ดูจะเป็นรองIryu

แต่ว่าหลังจากนั่งดูต่อจนจบแล้วอยากจะบอกว่าเป็นละครที่ดีเรื่องหนึ่งเลยค่ะ

นักแสดงเรื่องนี้ในความเห็นส่วนตัว น้องยุอิพัฒนาการเล่นขึ้นค่ะ เอริกะก็ด้วย

ส่วนยามาชิตะ โทโมฮิสะ บทคุณหมอไอซาว่าค่อนข้างเป็นคนเงียบ บุคลิกคล้ายๆตัวคุโรซากินิดหน่อย แต่ก็ดูโตขึ้นในด้านการแสดงอารมณ์ค่ะ ดูนิ่งขึ้นนะ

นักแสดงอีก2คนคือฮิกะ มานามิที่เล่นเป็นFlight nurse ตอนแรกๆดูเกร็งๆแต่เล่นไปๆก็ดูลื่นขึ้นค่ะ อีกคนคืออาซาริ โยซึเกะ เล่นเป็นคุณหมอเฟลโลที่ไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่นั้นก็เล่นได้ดีทีเดียวค่ะ  -- คนนี้เห็นว่าเล่นหนังโคอิโซระด้วย แต่ทำไมจำไม่ได้น้า เล่นเป็นใครเนี่ย =*=  --

ตัวหนังในตอนแรกจะพูดถึงพวกหมอเฟลโลที่มีความกระตือรือร้นในการจะแสดงฝีมือให้พวกซีเนียร์ได้เห็น แต่เมื่อได้ทำงานจริง พบกับประสบการณ์จริงในการทำงาน ก็ทำให้ความคิดและทัศนะคติของหมอเหล่านั้นเปลี่ยนไปทำให้รู้สึกรับผิดชอบต่อผู้ป่วยมากขึ้นและมีจิตวิญญาณในฐานะที่เป็นแพทย์มากขึ้น คล้ายๆกับการค้นหาความหมายของการเป็นแพทย์นั่นเอง เนื้อเรื่องไม่ฉาบฉวยค่ะ ออกแนวเครียดเล็กน้อยด้วยซ้ำ

ดูจบแล้วทำให้คิดถึงความรู้สึกเวลาที่ต้องช่วยผ่าตัดหรือเวลารับCaseที่บ้านเลยค่ะ ความรู้สึกที่ว่าหมอไม่ใช่พระเจ้า กำหนดเป็นตายหรือรับรองให้ไม่ได้ว่าจะรอดแน่ๆรึเปล่า แต่ก็ต้องพยายามรักษาให้ดีที่สุด นึกถึงเวลาที่ร้องไห้้เมื่อรักษาชีวิตนั้นไว้ไม่ได้หรือเวลาที่ต้องรักษาทั้งๆที่รู้ว่าเปอร์เซ็นต์รอดมีน้อยมาก

มีอยู่caseหนึ่ง เจ๊ยืนผ่าตัดรักษาแมวที่ถูกรถชนตั้งแต่4ทุ่มจนถึงตี5ของอีกวันหนึ่ง ทั้งๆที่รู้ว่ามันอาจจะไม่รอด เย็บแผลเสร็จตอนเกือบ6โมง แมวตัวนั้นตายตอน6โมงครึ่งค่ะ แล้ว8โมงเจ๊ก็มีสัมนาแต่ก็ไม่บ่นซักคำทั้งๆที่ไม่ได้นอนทั้งคืน sheบอกว่าถึงรู้ว่าอาจจะตาย แต่จะให้ปล่อยไว้โดยไม่ทำอะไรเลยก็เรียกตัวเองว่าหมอไม่ได้ ... เป็นครั้งแรกที่รู้สึกนับถือเจ๊ตัวเองจริงๆ จิตวิญญาณของคนเป็นหมอ ไม่ว่าจะเป็นหมออะไรก็คงคล้า่ยกันนะคะ

 อีกอย่างที่รู้สึกก็คือ ความตั้งใจในการที่จะพัฒนาตนเองค่ะ มันทำให้รู้สึกว่าเราเองก็ควรจะพัฒนาตัวเองขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง แบบที่ จี.คิงส์ลี่ย์ วอร์ด เรียกว่าอย่าหยุดแรงเหวี่ยง ประมาณนั้นนั่นแหล่ะค่ะ พอกลับมาคิดว่าตัวเราเองมีความสามารถมีความกระตือรือร้นพอที่จะทำงานอย่างที่เรียนมาแล้วรึยัง คำตอบมันก็คือว่ายัง เมื่อตัวเองยังไม่ดีพอมันก็ต้องพยายามต่อไป เพราะท้ายที่สุดแล้ว คนที่เราจะพึ่งพาได้มากที่สุดก็คือตัวเราเองนี่แหล่ะค่ะ

ด้วยสิ่งที่แฝงเอาไว้ Code Blue จึงไม่ใช่ละครที่เอาidolมาเล่นเป็นจุดขายอย่างเดียวแน่นอนค่ะ  (ถึงมันจะดูเป็นอย่างนั้นก็เถอะนะ -*-)

  Edit: 19/12/08